Bu seri, birbiriyle bağlantılı üç iş üzerinden ilerler; bedende başlayan, kolektif bir duruma yayılan ve sonunda bakma eyleminde sonlanan bir dönüşümün izini sürer. 

​

İlk iş, yüz üzerine odaklanır; burada narin çiçek formları bakır tel kullanılarak işlenmiştir. Bu formlar, kadınları güzellik ve kırılganlıkla ilişkilendiren tanıdık ifadeleri referans alır. Çoğu zaman zararsız gibi algılansa da, bu dil algıyı şekillendiren ince ama süreklilik taşıyan bir yapı olarak işler. Burada çiçekler, henüz tam anlamıyla fark edilmemiş gizli bir gerilimi — bir tür ateşi — ima eder. 

​

İkinci iş, parçalanmış malzemelerle oluşturulmuş ve bakır tellerle bir arada tutulan bir elbise etrafında şekillenir. Yüzey, “kadın”, “anne” ya da yer isimleri gibi bazı kelimelerin gizlendiği, ancak şiddet tanımlarının görünür bırakıldığı toplanmış haber metinlerinden oluşur. Bu jest, mağdurların anonimleştirilmesine karşı durur ve şiddetin dil aracılığıyla nasıl hem gizlendiğini hem de normalleştirildiğini vurgular. Elbise, tekrarın ve sistematik silinmenin yükünü taşıyan toplumsal bedenin bir temsiline dönüşür. 

​

Son iş bir gözü sunar. Birden fazla form bakışını başka yöne çeviriyor gibi görünürken, yalnızca tek bir bakış sabit kalır. Bu gözün içinde yanan bir ağaç görünür hâle gelir — hem mevcut olan hem de sürekli göz ardı edilen bir krizin imgesi. İş, bakma eylemini bir sorumluluk biçimi olarak ele alır; bir şeyin hangi koşullarda görünür olduğu ya da görmezden gelinmeye devam ettiği sorusunu ortaya koyar. 

​

Bu işler birlikte, anlamın oluşumundan onun sonuçlarına doğru ilerler. Dilin, temsilin ve algının; neyin görüldüğünü, neyin saklandığını ve neyin sürüp gitmesine izin verildiğini nasıl şekillendirdiği üzerine düşünür.