Holygiggle, Ceren Yılmaz’ın nakış ve malzeme müdahalesi üzerinden beden, dil ve toplumsal roller üzerine düşündüğü devam eden bir üretim alanıdır.

 

Bu pratikte nakış, yalnızca bir teknik değil; yüzeyle kurulan doğrudan bir temas ve anlam üretme aracıdır. Tanıdık nesneler ve formlar, müdahale ve yeniden kurma süreçleriyle dönüştürülerek yeni anlatı katmanları kazanır.

 

Holygiggle, kişisel deneyim ile kolektif hafıza arasında gidip gelen, tekrar eden, bozulan ve yeniden kurulan anlamlarla ilerleyen bir dil geliştirir.