Faili Meçhul Değil!, kadın cinayetlerinin “bilinmeyen fail” söylemiyle görünmezleştirilmesine karşı, el emeğini bir tanıklık aracına dönüştürür.

Çalışma, haber başlıklarının bir kıyafetin parçalarına tek tek nakışlandığı sürecin video kaydından ve çeşitli ses kayıtlarının kolajından oluşur. Nakış, ev içi bir el işi olmaktan çıkar; isimleri, olay yerlerini ve cümlelerin sertliğini kumaşa sabitleyen bir kayıt tekniğine dönüşür.

Montajın ritmi, haber bültenlerinin tekrar eden tonu ile dikişin ritmini üst üste bindirir; politik dilin sıradanlaştırdığı şiddeti kesintiler, yakın planlar ve metin parçalarıyla keser. “Faili meçhul değil! Hiç olmadı.” sözü, görüntü boyunca geri dönen bir karşı-söylem olarak yer alır.

Kıyafet parçaları, hem bedenin yokluğunu hem de ona yönelen şiddetin izini hatırlatan birer “kanıt” gibi konumlanır.

Eser, yas tutma ile itiraz arasında, görünmeyen bakım emeği ile kamusal hafıza arasında bir köprü kurar; izleyiciyi dili, temsili ve adaleti yeniden düşünmeye çağırır.