Elimden Geldiği Kadar, ifade etme isteği ile bunun önündeki fiziksel, toplumsal ve duygusal sınırlar arasındaki gerilimle ilgilenir.

İş, nakışı bir zanaat pratiğinden çok tekrar eden bir jest, bir düşünme biçimi ve bir kayıt yöntemi olarak ele alır. Beden burada yalnızca temsil edilen değil; aynı zamanda üretimin gerçekleştiği yüzeydir.

Video boyunca el üzerinde tekrar eden müdahaleler, ifade etme çabasının bedende bıraktığı izleri görünür kılar. Hareket, tekrar ve süreklilik; söze dökülemeyen deneyimlerin taşıyıcısına dönüşür.

Elimden Geldiği Kadar, yalnızca deneyimin kendisiyle değil, ona verilen cevaplarla da ilgilenir. Nakış, çözüm üretmeyen önerilerin, ertelenen sorumlulukların ve tekrar eden sessizliklerin karşısında bir kayıt biçimine dönüşür. İş, etik sorumluluğun yerini söylemlerin aldığı noktada; sanat, kurum ve iktidar dilleri arasındaki benzerlikleri görünür kılar.