Bu sadece bir metafor değil;
gerçekten elimden geldiği kadar çok insana anlattım
— anlattık.
Sonuç mu?
Sonuca dahi varamamış bir hak–hukuk–adalet girişimi;
bitmeyen bir çözüm arayışı işkencesi. “Önerileriniz” kutusu ise tam karşınızda.


Bu çalışma, çözüm sürecinde karşılaştığımız “görmezden gelme–yalnızlaştırma–üzerini örtme–cezasızlık” döngüsüyle tekrara açık hâle gelen tacizi, kişisel deneyim ve beden sınırlarını zorlayan bir performans eşliğinde sahneye taşır; izleyiciyi de bu sorumluluğa ortak olmaya çağırır.

Mesleki ortamda yaşanan tacizi “el emeği” üzerinden irdeler; sözü, geçmişten bugüne hikâyeler taşıyan nakışa — iğne ve ipliğe — bırakır. İşitsel kompozisyon, profesyonel sanat alanındaki çıkar ve güç ilişkileriyle sanatın etik değerlerinin çarpıştığı senaryoyu dile getirir. Verilen cevap ve “öneriler”i, hukuki yalnızlığı ve sosyal medyadaki “engellemeleri” sorunu çözmeyen kaçış stratejileri olarak ifşa ederken ; sanatı, iktidardaki omurgasız söylemlerle akraba hâle geldiği noktada tartışmaya açar.

“Elimden geldiği kadar” diyorum; çünkü tanıklık tek başına yetmiyor.
Bu öneriler değişmedikçe bu hikâyeler de anlatılmaya devam edecek…