Bizim Kıçımızı Kim Silecek?, Alacakaranlık Kuşağı tiyatro oyunundaki Norma karakterinin tiradından yola çıkarak umutsuzluk, ev içi sıkışma ve görünmeyen bakım emeğini görünür kılar. Tuvalet kâğıdına işlenen cümle, gündeliğin en mahrem nesnesini kamusal bir soruya dönüştürür: “Bize düşen bu mu? Bizim kıçımızı kim silecek?”

Malzeme seçimi, pandemide fetişleşen hijyen ve kıtlık görüntülerini çağırır; rulonun tuvale asılı konumu, nakışın kalıcılığını kâğıdın kırılganlığıyla karşı karşıya getirir. Eşlik eden video/ses katmanı, haber bültenleri, sokak röportajları ve hükümet yanlısı ifadelerden oluşan bir kolajdır; kamusal söylemin ritmi ev içi deneyimle çarpışır.

Yapıt, bakım işinin kim tarafından, kimin için ve hangi bedelle üstlenildiğini sorunsallaştırır; dikiş, yarayı kapatma ile silme jesti arasında salınarak dilin bedende bıraktığı izi işaret eder. Böylece sıradan bir tüketim nesnesi, öfke, utanç ve dayanışmanın taşıyıcısına dönüşür; izleyiciyi çaresizlik ile siyasallaşma arasında bir eşiğe çağırır.