Bakışın kaçırılması eylemine odaklanır; şiddetin görünür olmasına rağmen bilinçli olarak tanınmadığı bir durumu açığa çıkarır.

Göz, bu çalışmada tekrar eden bir imge olarak ortaya çıkar; hem bakan hem de bakılan yüzeyi aynı anda taşır. Görme, pasif bir durumdan ziyade etik bir pozisyon olarak ele alınır.

Nakış, yüzeyle kurulan doğrudan bir temas biçimi olarak kullanılır ve varlığı, temsilden daha görünür kılar. Kompozisyonda tek bir bakış sabit kalırken diğerlerinin yön değiştirmesi, algının seçici doğasını ortaya çıkarır.

Bu çalışma, görünür olanın her zaman tanındığı anlamına gelmediğini gösterir. Karşımızda olan şey, gizli olduğu için değil, bilinçli olarak görmezden gelindiği için yok sayılabilir. Bu anlamda göz, sorumluluk, inkâr ve farkındalığın kesiştiği bir alan hâline gelir.