Bağlantı, geçmişten bugüne taşınan kırılmaların ve bu kırılmalar karşısında kurulan bağların izini süren bir yüzey olarak kurgulanmıştır.
Yüzey boyunca ilerleyen teller, zaman içinde biriken ve aktarılmaya devam eden yıkıcı izleri taşır; ilerledikleri yerde kumaşı gerer, deler ve parçalar. Fiber optik ışıklar ise bilgiye, farkındalığa ve keşfe dair görünmez dolaşım ağlarını temsil eder.
Kırmızı iplerle yapılan müdahaleler, yarılmış yüzeyi bütünüyle onarmaktan çok, dağılmayı geciktirmeye çalışan kırılgan bağlar kurar. Bu ipler; insanların, toplulukların ve yaşamın, kırılmalara rağmen bir arada kalma ve birbirine tutunma çabasını görünür kılar. Bazı boşluklar geçici olarak tutulabilirken, bazı yarıklar açık kalmaya devam eder.
Eser; insanın geçmişten devraldığı kırılmalarla kurduğu ilişkiyi, kolektif hafızanın katmanlı yapısını ve bilginin ancak ortak deneyim, müdahale ve dayanışmayla dönüştürücü hale gelebildiği ihtimalini araştırır.