Dilin algıyı nasıl şekillendirdiğini izleyen bir otoportre; zararsız görünen biçimlerin şiddetin ilk izlerini taşıdığı bir alan.

Bu çalışma, Holygiggle karakterinin ilk görsel temsillerinden biri olarak ortaya çıkar. Nakış, burada yalnızca bir teknik değil, kendimi başka bir yüzeyde yeniden kurduğum bir araç olarak kullanılır. İşleme süreci, portreyi ikinci bir bedene dönüştürür; bu beden hem kişisel hem de kurgusal bir varlık olarak var olur.

Yüzey üzerinde tekrar eden hareketlerle kurulan bu form, kimlik ile üretim arasındaki ilişkiyi görünür kılar. Çiçek formları, kadınlıkla ilişkilendirilen kırılganlık ve güzellik diline referans verirken, aynı zamanda şiddetin başlangıcındaki gerilimi taşır.

Bu çalışma, kişisel bir dilin kurulmaya başladığı ve daha sert, daha politik bir ifadenin görünür hâle geldiği bir başlangıç noktasıdır.