Söz Gümüşse, Sükût Altındır

Atasözünün kurduğu değer hiyerarşisini (gümüş “söz” ve altın “sükût”) güncel iletişim rejimleriyle birlikte yeniden tartışmaya açar.

Kompozisyonda gümüş renkli bir hat, “söz”ün kıvrılarak ilerleyen rotasını çizer; açık bir ağızın eşiğinde görünür, çoğalır, dolanır. Kulak hizasında altın renkle işlenen “sükût altındır” ifadesi, dinlemenin ve susmanın değerini imler; aynı zamanda otoriter ve toplumsal baskılarla dayatılan suskunluk kültürünü de sorgular. Boya ile oluşturulan zemin, sözün dolaştığı bir topoğrafya gibi davranır; nakış ise dilin dokunsal hâlini bedenle ilişkilendirir.

İş, “ne zaman konuşmalı, ne zaman susmalı?” sorusunu tek bir doğruya indirgemeden, dinleme etiği ile ifade hakkı arasındaki salınımda bırakır. Böylece atasözü, yarınlara devredilen bir öğüt olmanın ötesinde; bugünün gürültüsü içinde sesi, sessizliği ve değerini yeniden tartan bir düşünme alanına dönüşür.