İnsan 3.0

Human 3.0, pandemiyle birlikte ev–dış dünya ilişkisinin balkondan ekrana kayışını sorgular. Balkon içle dış arasında bir eştir; ekranlar bu eşiği evin içine taşır. Evlerimizi bitkilerle “ormanlaştırırken” organik bağlarımız zayıflar; insan katılaşır, betonlaşır.

Kompozisyonda dijital bir manzaraya açılan siyah çerçeve yeni balkon olarak konumlanır; önündeki modüler gri figür, metal ve betonla örülmüş modern bedeni simgeler. Zemin, sarmaşık ve çerçeve nakışla yüzeyden ayrıştırılarak fiziksel derinlik kurulur; ekranın içi akrilikle düz bırakılarak sanal ile gerçek arasında maddi bir sınır çizilir. Figürün katmanları, boya ile işleme arasındaki gerilimde görünür olur; beden hibrit, yarı dijital yarı fiziksel bir varlık gibi belirir. Çevredeki genç filizler doğanın direncine ve yeniden bağ kurma arzusuna işaret eder.

Yapıt, Web 3.0 ve salgın sonrası yeni normalde konumlanışımızı, görünme/çekilme tercihlerimizi ve mekân–beden–ekran arasında devreden temsil ilişkilerini tartışmaya çağırır; izleyiciye “Ben bu evrenin neresindeyim?” sorusunu yöneltir.